فلسفه ی هستی

از همــان روز که آدم به نفـــــس عادت کرد

حـــــجم آواز قـــناری به قفـــــس عادت کرد

جــــــبرئیل آمـــــد و لیکن همه ی اهـل حرم

گوش شان صرف به آواز جـرس عادت کرد

لغزش دســـــــت زلیخا نفــــــسی بود، ولــی

گوشه ی دامن یوسف به هــــوس عادت کرد

بگذریم از سر این قصه که عشق آمـد و بعد

سیب در ختم حکایت به مگــــس عادت کرد

یا تـنوری که در آن زمزمه ی منصور است

آخر کـــــار به افسانه ی خـــــس عادت کرد

شـــــــاید آن روز که آدم ز نفــــس می افتاد

به خود و هســتی و دنیا و قفــس عادت کرد

شاید شبیه آیینه تنها گذاری ام

یا در سکوت پنجره یی جا گذاری ام

شاید شبیه آنکه ترا آفریده است

مثل همیشه در تب فردا گذاری ام

شاید در آستانه ی پاییز شانه ها

با کوله بار خستگیم وا گذاری ام

می ترسم از نجابت چشمان تو که باز

با آن نگاه خسته به دنیا گذاری ام

یا تا به عصر آمدنت با ترانه ها

مثل پرنده یی به تماشا گذاری ام